Het ontstaan van 'De Kas'

Bey beschouwt de tuin als een extra expositieruimte van het pand, waarin zich ‘verschillende scenario’s kunnen afspelen’. In zijn visie bepaalt, wat hij noemt, de ‘zwaan-kleef-aan-methode’ de uiteindelijke vorm van de tuin: kunstenaars zullen er in opeenvolgende ‘exposities’ iets van hun activiteiten achterlaten. Hij ontwierp een patroon voor het tuinoppervlak dat flexibel kan worden ingevuld met planten, materialen en objecten. De grond is bedekt met een grote ritterplaten waarvan de kleine vakjes met verschillende tinten grind of split zijn gevuld. Hierdoor ontstaat een botanisch patroon dat verwijst naar de zogenaamde 'parterre de broderie', een klassieke vorm van tuinontwerpen die past bij de geschiedenis van het pand en de tuin.

De titel ‘Lusthof Utrecht’ sluit aan bij de geschiedenis van het pand en de omgeving. Tot in de negentiende eeuw was de Maliebaan een met bomen beplante laan, waar hoveniers hun kwekerijen hadden en waar wandelaars flaneerden. Op de plek van de Kunstuitleen stonden in die tijd moerbeibomen, waarvan het blad diende als voedsel voor de zijderups. Ook als er een villa verrijst, blijft de tuin een belangrijke plaats innemen. Huis en tuin worden in 1899 gekocht door F.H. Fentener van Vlissingen en gaan in 1951 over naar het Centraal Museum. Sinds 1986 is de Kunstuitleen Utrecht de gelukkige bewoner.

De tuin werd met hedendaagse middelen in ere hersteld, en functioneerde samen met het pand als podium voor Utrechtse en niet Utrechtse kunstenaars en als een ontmoetingsplek voor kunst, kunstenaars en publiek.